DANIËL FRANS STRUYF

RAB_4560In de nacht van 31 juli op 1 augustus 1914 wordt Frans Struyf (1881-1953) uit Burcht door de veldwachter uit zijn bed gehaald met het bevel om zich bij de “eerste dagschemering” bij zijn eenheid te melden. Het is voor Daniël Frans Struyf, bruggenbouwer bij de genie, zoals voor zovelen van zijn generatiegenoten, de start van vier lange “vervloekte” oorlogsjaren aan het Belgische front. Op 2 augustus al schrijft hij zijn eerste bedenkingen neer, en dat blijft hij geregeld doen tot 11 november 1918. Hij vertelt over de verontwaardiging van de eerste oorlogsdagen, “half zinneloze” burgers op de vlucht, de verwoestingen, de terreur van de kanonnen, de heimwee naar huis en de knagende onrust over het lot van vrouw en kinderen, de zinloze dood van zovele makkers, ontmoetingen met de koning, maar ook over de verveling en de moedeloosheid. Na de oorlog schreef Struyf zijn aantekeningen netjes over in een schrift van 120 pagina’s dat hij zelf illustreerde met ingekleurde tekeningen. In de jaren 1920 verloor hij zijn echtgenote en hertrouwde met een weduwe uit Melsele, waar hij woonde tot zijn dood in 1953.

Zijn stiefkleindochter en metekind, Mw. Denise Van der Meiren, schenkt dit bijzonder dagboek samen met enkele foto’s van haar grootvader als soldaat aan het gemeentearchief van Beveren, met de uitdrukkelijke wens dat het goed wordt bewaard en ter beschikking wordt gesteld van het onderzoek naar de Eerste Wereldoorlog.

RAB_4555

 

13 comments

  1. Met hoeveel personen werkte ze dan aan een brug ? en welke procedure moet er gevolgt worden bij het maken ? Leeft zijn stiefkleindochter nog

    1. De ontmoeting met de koning was best wel spannend; ik ben opgegroeid in een tijd dat het Belgische koningshuis bij vele mensen waaronder mezelf veel respect afdwong. Onze koning Albert I, ook gekend als de soldaat-koning, nam tijdens de oorlog zijn rol op als hoogste legeraanvoerder van het Belgische leger en gaf morele steun aan onze troepen. Mijn koningin Elisabeth hielp als verpleegster in het hospitaal L’Océan in de Panne, waar de koninklijke familie verbleef, en dwong veel respect af bij de burgerbevolking.
      En wat betreft mijn aantekeningen, die heb ik gelukkig kunnen bijhouden zodat ik jullie er vandaag nog kan over vertellen

    1. Beste Caro,

      Er was niet altijd genoeg voedsel voor de soldaten aan het front, wij leefden vaak op een strenge en beperkte rantsoenen. Tijdens onze terugtocht uit Namen moest ik zelf rapen stelen op het veld! Ik overleed in 1953 op 72-jarige leeftijd en lig begraven op het erepark van de oud-strijders op de begraafplaats van Melsele

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s