Daniël Frans Struyf, 27 februari 1915

Vandaag is het veldhospitaal compleet afgewerkt en word ik met enkele hulpkrachten naar Hoogstade-Linden gestuurd om er een opslagplaats voor hout te organiseren. De lading zal er met wagons toekomen. Onze opdracht bestaat er in om het hout te lossen en te bewaken. Het is twaalf uur wanneer wij toekomen en er staan reeds drie geladen fourgons op ons te wachten. Wij zijn verplicht om onze logies te nemen in een leegstaande varkensstal aangezien er elders nergens plaats voor ons is. Het is er vuil en het stinkt er. ’s Nachts lopen de ratten onverschrokken over onze gezichten heen. Omdat wij ons voortdurend vervelen en het materiaaltransport veel vertraging oploopt, gaan wij op zoek naar een aangenaam verdrijf om de tijd te doden. Onze slaapgelegenheid geeft tevens onderdak aan een smidse, zodat wij ons bezig houden met het vervaardigen van zelfgemaakte ringen uit Franse vijfcentmuntstukken. Op deze manier gaat de tijd wat toch wat sneller voorbij … hopelijk komt er vlug een einde aan deze verdomde oorlog!

5 comments

  1. Beste Daniël,

    het is moeilijk u te schrijven. We zitten hier nu in de loopgraven aan het Franse front bij Malancourt. Gisteren 26 februari 1915 hebben de Duitsers een hels wapen gebruikt, waardoor wij allen in angst en paniek zijn teruggeweken naar de tweee stelling. Spionnen deelden ons mede dat het een nieuw soort wapen was, een vlammenwerper. De hel leek hier losgebarsten, vuur en vlammen alom. Sommigen van mijn kameraden zijn levendig verbrand. Wat vertel ik hun moeders. God laat deze oorlog alstublieft snel gedaan zijn, zodat ik terug naar mijn vrouw en kindeke kan.
    Daniël vertel dit slechte nieuws niet aan mijn vrouw of moeder of de menschen van het dorp, ze maken zich nu al zovele zorgen.
    God beware ons, zodat we elkander snel weder zien.
    je vriend
    Eduard Wieme

  2. Beste Daniël,

    Nog een notiesken bij mijn brief, ik ben gelijk mijn kluts kwijt.
    Ik meende u nog te willen vertellen dat de vlammenaanval begon stipt om 12 uur.
    Onze spion achter de linie kon ons niet tijdig verwittigen. Hij vertelde dat die Duitschers met 10 handdrukspuiten en twee gasspuiten het vuur in onze richting bliezen. De vuurstralen waren wel 18 meter lang ! Wij konden ons moeilijk veilig stellen in onze loopgraven, daarom moesten wij wel terugtrekken tot de tweede stelling. Naar ons gevoel duurde deze aanval wel een gansch uur, maar later bleek dat er slechts twee minuten vuur gespuwd werd.
    Zoveel dooden…… zoveel gewonden. We zijn wel beesten dat we elkaar dit aandoen.
    je vriend
    Eduard Wieme

  3. Beste Eduard,

    Ik ben zeer verheugd te horen dat u in een goede gezondheid verkeert! Het moet daar een echte hel zijn geweest, een apocalyptische vlammenzee. Wat kan oorlog toch gruwelijk zijn! Ik bid onze Heer voor uw welbehouden en hoop dat we elkaar gauw in andere omstandigheden weder zien, hou moed!

    Je vriend,
    Struyf

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s